navigation

Domowy Kościół

Czym jest Domowy Kościół ?

Czym jest Domowy Kościół ?
Czym jest Domowy Kościół ?
Domowy Kościół jest małżeńsko-rodzinną wspólnotą świeckich w Kościele działającą w ramach Ruchu Światło-Życie. Łączy on w sobie charyzmaty tego ruchu z charyzmatem międzynarodowego ruchu małżeństw katolickich Equipes Notre-Dame (END). Założycielem Domowego Kościoła był Sługa Boży ks. Franciszek Blachnicki. Odczytując znaki czasu, rozpoczął na polskiej ziemi dzieło Oaz Żywego Kościoła od organizowania rekolekcji oazowych dla ministrantów (1954), Krucjaty Wstrzemięźliwości (1957-1960), a w latach następnych wypracował cały system formacyjno-ewangelizacyjny, obejmujący dzieci, młodzież i dorosłych, a także rodziny (1973).

Cel i program Ruchu wyrażają najkrócej greckie słowa ΦΩΣ (światło) i ΖΩΗ (życie), wpisane w znak krzyża i formuła „Światło-Życie”, oznaczająca jedność światła danego od Boga i życia, czyli świadectwo chrześcijańskiego życia. Sprawcą tej jedności – jak wierzymy – jest Duch Święty. On sprawia, że światło rozumu, światło sumienia, światło słowa Bożego, światło Chrystusa jako wzoru osobowego i światło Kościoła w formowaniu dojrzałych chrześcijan rodzi nowego człowieka we wspólnocie Kościoła. Tak ukształtowany Ruch Żywego Kościoła został zawierzony Niepokalanej, Matce Kościoła 11 czerwca 1973 roku w Krościenku nad Dunajcem przez kardynała Karola Wojtyłę. Akt ten Ruch uznaje za swój akt konstytutywny, a Krościenko jest siedzibą Ruchu i siedzibą żeńskiej wspólnoty konsekrowanej Ruchu – Instytutu Niepokalanej Matki Kościoła. Należy wspomnieć, że w rozwoju Domowego Kościoła ściśle współpracowała z Założycielem s.  Jadwiga Skudro RSCJ. Krąg winno tworzyć kilka małżeństw (4-7) pragnących wzajemnie się wspomagać w dążeniu do budowania w swoich rodzinach „Domowego Kościoła”.


Wiara rodzi się ze słuchania.
W całej pracy formacyjnej w Ruchu przypominamy sobie, że jesteśmy ruchem ewangelizacyjnym, że naszą misją w Kościele jest głoszenie Jezusa Chrystusa jako Pana i Zbawiciela. Tematy roku – „Idźcie i głoście”, „Czyńcie uczniów”, „Czyńcie uczniów ze wszystkich narodów” – pomagały nam odkrywać odpowiedzialność za ewangelizację wewnątrz Ruchu, ale też pokazywały, że nie możemy się zamykać we własnym świecie – we wspólnocie, w kręgu, w diakonii. Naturą chrześcijaństwa i najważniejszym zadaniem, jakie Pan nam zostawił w momencie, gdy wracał do domu Ojca, jest podjęcie misji, dynamiczne bycie w ruchu! Nie tylko w Ruchu Światło-Życie – nie wolno nam spocząć, dopóki po Ziemi chodzi choć jeden człowiek, który nie poznał imienia Jezus i który nie uznał Go jako swego Pana i Zbawiciela. Jesteśmy już na tyle znaczną liczebnie rzeczywistością w życiu Kościoła, iż budzenie świadomości ewangelizacyjnej wymaga dłuższego czasu. Owocem poprzednich trzech lat jest rzeczywiście stopniowe budzenie się Ruchu do odkrywania Bożego przesłania i misji, która jest nam wszystkim powierzona. I oto przychodzi kolejny temat roku: „Słuchać Pana”. Słowo to jest pogłębieniem rzeczywistości, którą podejmujemy w ewangelizacji, w głoszeniu Słowa Bożego.
Musimy sobie nieustannie uświadamiać czy odkrywać, że bez owego wsłuchania się w Słowo Pana puste będą nasze mowy, nie będzie wartościowe nasze świadectwo, działania nie będą rodziły chwały Bożej. Dopiero człowiek, który staje przed obliczem Pana – jak biblijny prorok Samuel – ze słowami „Mów, Panie, bo sługa Twój słucha”, może realizować Boże dzieła. Ze wsłuchania się w Słowo Pana zrodził się wielki prorok, który prowadził Izraelitów i namaszczał wielkich królów narodu izraelskiego.
Usłyszane Słowo ma przemieniać nasze serca: jak zasiane ziarnko wzrosnąć i wydać stokrotny owoc, który przyczyni się do tego, że z obfitości serca przemówią nasze usta. Wtedy nasze słowa nie będą miały dźwięku rzężącego cymbału, ale będą napełnione głębią mocy Pana, wzywającego do proroctwa, do głoszenia Słowa, do świadectwa. Napełnieni Słowem Pana mamy stawać w miejscach, w których brak życia – podobnie jak prorok Ezechiel stawać nad doliną wyschłych kości i prorokować w Imię Pana, aby dolina napełniła się życiem.
Słowo Boże jest jakimś szczególnym darem naszego Ruchu, bo to właśnie Sługa Boży, ks. Franciszek Blachnicki, dosłownie włożył nam Biblię do ręki i powiedział: bierz, czytaj. Zasłużył się w historii naszego Kościoła troską o to, by jak najwięcej egzemplarzy Pisma Świętego w języku polskim trafiło do rąk ludzi. To sprawiło, że właściwie każdy oazowicz mógł Słowo Boże czytać. Wielu ludzi doświadczało w grupach oazowych, że nawet w młodym wieku człowiek może odkrywać moc Słowa Pana. Wielu z nas biblijny wymiar życia chrześcijańskiego, wyrażający się w nasłuchiwaniu Słowa Pana, właśnie w Ruchu odkrywało i odczytywało. To wielki charyzmat, który ksiądz Franciszek nazywał odnową biblijną, zapraszającą nas do przyjmowania Biblii jako Słowa Życia. Powinno ono zostać przyjęte umysłem, sercem i przemieniać nasze życie. Praktyka uczenia się Słowa Bożego jako słowa życia na oazach, była wielkim przesłaniem ks. Franciszka, by dosłownie to Słowo było obecne w naszym życiu, aby w trudnych momentach ciemności, wątpliwości przychodziło nam, jako odpowiedź na wszystko, co trudne w naszym życiu.
Można szukać Słowa Pana w prowadzeniu medytacji, w kontemplacji Słowa. W Ruchu realizujemy to poprzez praktykę Namiotu Spotkania, który jest czasem przyjacielskiego spotkania, ale przede wszystkim czasem stawania przed Panem i mówienia: „Mów, Panie, bo sługa Twój słucha”. W Słowo Boże wsłuchujemy się w Liturgii, która również jest szczególnym charyzmatem Ruchu. Kiedy jest sprawowana według wszystkich przepisanych norm, kiedy jest rzeczywiście świętowaniem, celebracją, staje się tym momentem, gdy dotykamy przychodzącego Pana, przemawiającego w Słowie i przychodzącego w znakach sakramentalnych. Wsłuchujemy się w głos Pana w znakach czasu, które w szczególny sposób były odczytywane przez naszego założyciela, ale także i dziś są szczególnym przesłaniem naszego Ruchu, że trzeba mieć wyczulenie na to, co Duch mówi w Kościele.
Rok, który przeżywamy, jest między innymi odpowiedzią na synod biskupów, który miał miejsce w październiku 2008 roku. Pasterze Kościoła mówili wtedy o miejscu i roli Słowa Bożego w życiu Kościoła. To wydarzenie stało się natchnieniem do tego, by została wydana książeczka, zbierająca różne homilie, teksty ojca Franciszka pod tytułem „Kto ma uszy do słuchania”. Powinna być ona pomocą w zgłębianiu hasła roku „Słuchać Pana”.
W tym roku mija trzydzieści lat od chwili, gdy Ruch Światło-Życie zagościł na Jasnej Górze. Do tego miejsca wiodła niezwykła droga: Krościenko, Niepokalanów, Kalwaria Zebrzydowska – aż do V Kongregacji w 1980 roku, od którego to momentu, właściwie po dziś dzień, Jasna Góra staje się szczególnym miejscem.

Krąg DK p.w. św. Katarzyny ze Sienny:

Krąg DK p.w. św. Katarzyny ze Sienny:
Krąg DK p.w. św. Katarzyny ze Sienny:

Krąg Domowego Kościoła Ruchu Światło-Życie
p.w. św. Katarzyny ze Sienny:

Początki kręgu Domowego Kościoła w naszej parafii sięgają roku 1999. Wówczas ks. Tadeusz Włoch, ówczesny wikariusz w naszej parafii, zaprosił rodziny z Krzemienicy tworzące krąg Domowego Kościoła. Ks. T. Włoch wcześniej był moderatorem tego kręgu. Uczestnicy kręgu z Krzemienicy przedstawili nam swoją pracę w Ruchu Światło-Życie i zapoznali nas z działalnością Domowego Kościoła ruchu oazowego. W naszej parafii zgromadziło się na tym spotkaniu osiem par małżeńskich, z których cztery podjęły decyzję zawiązania kręgu Domowego Kościoła w Leżajsku.

Pracę formacyjną rozpoczęliśmy we wrześniu 1999 roku. Parą pilotującą powstały krąg byli małżonkowie Danuta i Jan Pinderscy z Sarzyny. Oni to przez cały rok uczestniczyli w naszych spotkaniach. Przekazywali nam istotne informacje o Ruchu Światło-Życie oraz o Domowym Kościele. W ciągu pierwszego roku formacji zapoznaliśmy się z siedmioma zobowiązaniami jakie podejmują rodziny Domowego Kościoła. Należą do nich:

  • dzielenie się życiem w kręgu;
  • modlitwa wspólna;
  • modlitwa osobista;
  • modlitwa małżeńska;
  • modlitwa rodzinna;
  • dialog małżeński;
  • coroczne rekolekcje.

Wprowadzając zobowiązania w codzienne życie, tworzymy regułę życia opartą o życie sakramentalne. W ten sposób chcemy stworzyć klimat prawdziwej wiary w naszych domach i chrześcijańskiego wychowania naszych dzieci. Ruch nasz jest bowiem darem Ducha Świętego dla Kościoła, opartym na duchowości małżeńskiej i wzajemnej pomocy (wspólnocie).

W drugim roku pracy (2000/2001) moderator kręgu, ks. T. Włoch, podjął decyzję o powtórzeniu i utrwaleniu pracy pierwszego roku, gdyż w kręgu nastąpiły zmiany. Animatorami kręgu zostali wybrani Dorota i Zdzisław Klimczakowie. Posługę pełnili przez dwa lata formacji. W czerwcu 2001 r. decyzją Ks. Abp Józefa Michalika, ks. Tadeusz Włoch został przeniesiony z naszej parafii.

W trzecim roku formacji (2001/2002) opiekunem kręgu był ks. Mirosław Dubiel, wikariusz w parafii Leżajsk-Fara. Krąg zaś liczył trzy rodziny. Posługę animatorów pełnili Dorota i Zdzisław Klimczakowie. W czerwcu 2002 r. ks. Mirosław Dubiel za pozwoleniem Ks. Abp, Metropolity Przemyskiego, został oddelegowany do pracy misyjnej w Afryce.

Od września 2002 r. do czerwca 2006 r. duchową opiekę nad Kręgiem Domowego Kościoła p.w. św. Katarzyny ze Sienny sprawował moderator – ks. Jerzy Gałązka.

Rok duszpasterski 2002/2003 rozpoczęliśmy od trzydniowych rekolekcji zamkniętych w Ośrodku „Nadzieja” na Wybrzeżu k. Dubiecka. Łaska udzielona przez Boga podczas tych rekolekcji pomogła nam przełamać wewnętrzny kryzys i podjąć na nowo trud formacji. Rekolekcje skupiły się wokół tematu „Rodzina Domowego Kościoła domem, do którego wstępuje Jezus jak do Domu przyjaciół w Betanii”. Cały rok duszpasterski 2002/2003 poświęcony był duchowości małżeńskiej. W trakcie oazowej formacji rozważaliśmy te fragmenty Pisma Świętego, które dotyczyły duchowości małżonków. Posługę animatorską pełnili Anna i Stanisław Murdziowie. Następnie dołączyły do Kręgu dwie nowe pary małżonków: Anna i Antoni Mazurowie oraz Eugenia i Stanisław Decowie.

W roku duszpasterskim 2003/2004 posługę animatorską podjęli Danuta i Jan Piotrowscy. Od pierwszego spotkania jedna z par małżeńskich odeszła od wspólnoty Kręgu. W ciągu roku dołączyły zaś dwie pary małżonków: Elżbieta i Witold Krawczykowie oraz Krystyna i Marek Kwiecińscy. Spotkania formacyjne dotyczyły sensu formacji:

  • ciasna brama i wąska ścieżka jako symbole prawdziwej wewnętrznej formacji w odniesieniu do małżeństwa i rodziny w charyzmacie Ruchu Światło-Życie;
  • rola wiary żywej (choroba, śmierć Łazarza i postawa sióstr) w procesie formacji;
  • Niepokalana wzorem żony i matki w rodzinie Domowego Kościoła;
  • ojcostwo zakorzenione w Bogu (św. Józef);
  • motywy przyjęcia Jezusa Chrystusa do naszego małżeństwa i rodziny;
  • spotkanie w formie nabożeństwa przyjęcia Jezusa Chrystusa do małżeństwa w Święto Ofiarowania Pańskiego;
  • sens chrześcijańskiego trwania w Jezusie w zobowiązaniach małżeńskich (modlitwa małżonków, dialog, codzienna lektura Pisma Świętego);
  • umiejętność przyjmowania cierpienia i trudności w naszym życiu i ofiarowania ich Bogu;
  • Duch Święty Sprawcą jedności i umocnienia sakramentalnego małżeństwa;
  • wdzięczność i uwielbienie postawą modlitwy.

W roku duszpasterskim 2004/2005 animatorami Kręgu byli: Danuta i Jan Piotrowscy. Krąg składał się z sześciu par małżeńskich. A największym naszym skarbem był prawie codzienny udział we Mszy świętej – za to Bogu dzięki. W tym roku formacji podjęliśmy pogłębioną refleksję nad pierwszym prawem nowego życia: Bóg miłuje ciebie i ma dla twojego życia wspaniały plan. Spotkania formacyjne brały inspirację ze słów Bożych:

  • „Już was nie nazywam sługami, ale nazwałem was przyjaciółmi” (J 15,15) – moja mentalność mentalnością sługi, czy przyjaciela Boga;
  • „Nie wyście Mnie wybrali, ale Ja was wybrałem” (J 15,16a) – realizacja powołania małżeńskiego w kręgu jest darem Boga;
  • „… przeznaczyłem was na to, abyście szli i owoc przynosili i by owoc wasz trwał” (J 15, 16b) – rodzicielstwo;
  • „Wy jesteście przyjaciółmi Moimi, jeżeli czynicie to, co wam przykazuję … To wam przykazuję, abyście się wzajemnie miłowali” (J 15,14.17);
  • „A skądże możesz wiedzieć żono, że zbawisz twego męża? Albo czy jesteś pewien, mężu, że zbawisz twoją żonę?” (1 Kro 7,16) – miłość małżeńska podstawą duchowości małżeńskiej;
  • „Co Bóg złączył, niech człowiek nie rozdziela” (Mt 19,6) – przysięga małżeńska;
  • „… jak Kościół poddany jest Chrystusowi, tak i żony mężom – we wszystkim. Mężowie, miłujcie żony, bo i Chrystus umiłował Kościół i wydał za niego samego siebie” (Ef 5, 24-25) – wierność miłości;
  • „… wybrałem was … aby Ojciec dał wam wszystko, o cokolwiek Go poprosicie w imię Moje” (J 15, 16c) – modlitwa w zbawczym planie Bożym;
  • „Nikt nie zapala lampy i nie umieszcza jej w ukryciu ani pod korcem, lecz na świeczniku, aby jej blask widzieli ci, którzy wchodzą” (Łk 11, 33) – świadectwo;
  • „W Chrystusie bowiem wybrał nas Bóg przed założeniem świata, abyśmy byli święci i nieskalani przed Jego obliczem” (Ef 1, 4) – powołanie do świętości.

W roku duszpasterskim 2005/2006 posługę animatorów podjęli Eugenia i Stanisław Decowie. Rozważania zaś skupią się wokół drugiego prawa nowego życia: Człowiek jest grzeszny i oddzielony od Boga i życia Bożego, dlatego nie zna i nie przeżywa Bożej miłości ani nie zna wspaniałego, Bożego planu, który Bóg posiada w odniesieniu do każdego człowieka.

Bardzo ważnym etapem formacji dla kręgów Domowego Kościoła są rekolekcje. Każda z par małżeńskich odprawiła w ciągu roku formacji przynajmniej jedne trzydniowe rekolekcje. W ostatnim roku formacyjnym uczestniczyliśmy w rekolekcjach tematycznych dotyczących Eucharystii (dwie pary małżeńskie), duchowości małżeńskiej (jedna para małżonków) i maryjnych (trzy pary małżonków). Również kilka par małżeńskich spoza naszego kręgu uczestniczyło w tego rodzaju rekolekcjach zamkniętych.

Duchowość Ruchu Światło-Życie

Duchowość Ruchu Światło-Życie
Duchowość Ruchu Światło-Życie
Przez duchowość należy rozumieć pewne zasady natury religijnej, o ile przenikają one i kształtują świadomość oraz postawy i relacje międzyosobowe.
1. Osobista relacja do Jezusa Chrystusa, Jedynego Pana i Zbawiciela.
Duchowość Ruchu Światło-Życie cechuje przede wszystkim personalizm chrystocentryczny, polegający na przeżywaniu swojego życia i powołania chrześcijańskiego jako bezpośredniej, osobowej relacji do Osoby Jezusa Chrystusa, Jedynego Pana i Zbawiciela. Wiara pojęta jako osobiste przyjęcie Jezusa, oddanie i poddanie Mu siebie, zjednoczenie z Nim w myśleniu i działaniu, musi zawsze inspirować życie wewnętrzne i zaangażowanie członków Ruchu Światło-Życie.
2. Poddanie się działaniu Ducha Świętego
Zjednoczenie z Chrystusem dokonuje się w Duchu Świętym, który jedynie może wzbudzić w nas wiarę i dążenie do oddania się Jezusowi przez bezinteresowną miłość – agape. Duchowość Ruchu Światło-Życie cechuje więc również otwarcie się na działanie Ducha Świętego i Jego dary – charyzmaty i w tym znaczeniu jest duchowością charyzmatyczną. Wyraża się przede wszystkim w pielęgnowaniu życia modlitwy osobistej i wspólnej przeżywanej jako osobiste spotkanie z Jezusem w Duchu Świętym.
3. Na wzór Chrystusa Sługi
Charakterystycznym momentem duchowości Ruchu Światło-Życie jest dążenie do zjednoczenia z Jezusem jako Tym, który jest Chrystusem – Mesjaszem – Pomazańcem, czyli Tym, który przyszedł, aby służyć i życie oddać dla wypełnienia woli Ojca i Jego planu zbawienia. W tym celu Jezus został namaszczony Duchem Świętym w myśl słów „Duch Pański spoczywa na Mnie, ponieważ Mnie namaścił i posłał Mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę, więźniom głosił wolność” (Łk 4, 18).
Ten biblijny obraz Chrystusa Sługi znajduje się w centrum duchowości Ruchu Światło-Życie i określa jego ideał formacyjny. Określa on powołanie członka Ruchu Światło-Życie jako powołanie do uczestnictwa w namaszczeniu Chrystusa Duchem Świętym dla dzieła ewangelizacji i wyzwolenia oraz budowania wspólnoty Kościoła. Wszczepienie w postawę Chrystusa Sługi przez namaszczenie Jego Duchem zapewnia Ruchowi Światło-Życie wewnętrzne i dynamiczne skierowanie ku wielkiej jedności planu Ojca w mocy bezinteresownej służby.
4. Ku Ojcu, przez Chrystusa w Duchu Świętym
Powyższa duchowość Ruchu Światło-Życie może być określona również jako duchowość trynitarna, ukazująca całościową wizję życia w Duchu Świętym, przez Chrystusa skierowanego ku Ojcu i Jego wszystko obejmującego planowi zbawienia. Przeżywanie swego życia i powołania w świetle tej wspaniałej wizji jest dla członków Ruchu Światło-Życie źródłem wewnętrznego pokoju, radości i niesłabnącej gorliwości apostolskiej.
5. Nierozdzielność światła wiary i życia z wiary
Praktycznie powyższa duchowość wyraża się w życiu Ruchu Światło-Życie w swoistym stosunku do Słowa Bożego. Słowo Boże, jako Światło rozjaśniające konkretne sytuacje życiowe i wyznaczające drogę postępowania, przyjmowane jest jako Słowo Życia, domagające się wcielenia w życie i poddania mu życia, w myśl słów Pana: „Kto idzie za mną, nie będzie chodził w ciemnościach, lecz będzie miał światło życia” (J 8, 12). Powyższy stosunek do Słowa Bożego wyraża znak – symbol FWS-ZWH, gdzie splecenie tych dwóch grecko-biblijnych słów Światło-Życie w formie krzyża oznacza nierozdzielność światła wiary i życia z wiary, albo inaczej mówiąc, wiary i miłości. Wierność powyższej zasadzie, zawierającej w sobie istotną metodę Ruchu Światło-Życie i jego specyficzny charyzmat, zachowa członków Ruchu Światło-Życie zarówno od jednostronnego i bezowocnego intelektualizmu, jak i od pragmatyzmu w praktycznych rozwiązaniach.
6. Umiłowanie liturgii
W przekonaniu, że jedność Światła i Życia znalazła w życiu Chrystusa swój najpełniejszy wyraz w tajemnicy Paschalnej Męki, Śmierci i Zmartwychwstania, gdzie najpełniej zajaśniało Światło głoszące iż Bóg jest Miłością – członkowie Ruchu Światło-Życie starają się również Tajemnicę Paschalną umieścić w centrum swojego życia i posługi, wyrazem czego będzie umiłowanie liturgii, zwłaszcza eucharystycznej i należyte jej wartościowanie jako szczytu, „do którego zmierza działalność Kościoła” i źródła, „u którego wypływa cała jego moc” (KL 10).
7. Miłość do Kościoła
Duchowość RŚŻ z kolei winna być określona jako duchowość eklezjocentryczna. Kościół widziany w duchu Vaticanum II na tle całej ekonomii zbawczej jako jej wypełnienie, polegającej na zrealizowaniu komunii – koinonii międzyludzkiej, będącej następstwem koinonii z Ojcem przez Syna w Duchu Świętym – jest umiłowaniem całego życia członków Ruchu Światło-Życie i najgłębszym umotywowaniem oraz celem ich zaangażowania. Dlatego, chociaż ich martyria i diakonia (świadectwo i służba) wyrasta z samej przynależności do Ludu Bożego oraz z charakteru chrztu i bierzmowania i wynikającego z tych sakramentów uczestnictwa w kapłaństwie Chrystusa, starają się ją wypełniać zawsze w łączności z hierarchią Kościoła, której szczególnie jest zalecona posługa jedności i która ma być widzialnym znakiem tej jedności.
8. Ecclesia mater – Mater Ecclesiae
Swoją najgłębszą identyfikację z tajemnicą Kościoła znajdują członkowie Ruchu Światło-Życie w starochrześcijańskiej idei Ecclesia Mater (Kościół Matka) w jej powiązaniu z maryjną ideą Mater Ecclesiae (Matka Kościoła). Pierwsza ujmuje i wyraża tajemnicę Kościoła w obrazie niewiasty, która jest zarazem oblubienicą i matką. Tak właśnie Kościół będąc Oblubienicą Chrystusa przez to, że w poszczególnych swoich członkach jest oddany Chrystusowi w Duchu Świętym przez wiarę i miłość – staje się tym samym życiodajny, macierzyński i płodny – Ecclesia Mater. Źródłem jego macierzyńskiej płodności jest jego zjednoczenie z Chrystusem w Duchu Świętym. Takie jest bowiem prawo miłości oblubieńczej: o ile łączy ona osoby we wzajemnym, bezinteresownym oddaniu się – musi być życiodajna i płodna. Maryja Dziewica i Matka ukazuje się tutaj jako typ Kościoła Matki. Przez swoje oddanie się Chrystusowi, zwłaszcza w godzinie Krzyża, stała się Ona macierzyńskim principium Kościoła i zarazem jego typem. Podobnie członkowie Ruchu Światło-Życie w swoim oddaniu się Chrystusowi na wzór Maryi widzą swoje uczestnictwo w tajemnicy Kościoła Matki i źródło owocności swojej posługi apostolskiej. W powyższej wizji Kościoła, gdzie punkt ciężkości przesuwa się wyraźnie w kierunku laikatu, jest także miejsce na właściwe dowartościowanie roli kapłanów, których głównym zadaniem jest reprezentowanie (u-obecnianie) Chrystusa Oblubieńca wobec Kościoła Oblubienicy poprzez posługę słowa i sakramentu oraz posługę pasterską. W tej wizji Kościoła Matki przezwyciężona jest zarazem antynomia laikat – kler, która powstaje wszędzie tam, gdzie tajemnica Kościoła ujmowana jest powierzchownie. Powyższy rys duchowości Ruchu Światło-Życie może być określony równocześnie jako jej rys maryjny. Maryjność Ruchu Światło-Życie wyraża się w tytule: „Niepokalana, Matka Kościoła”, pod którym Maryja jest czczona. Niepokalana, Matka Kościoła jest szczególną patronką Ruchu Światło-Życie.
9. Kolegialność i zorientowanie ku wspólnocie lokalnej Kościoła
Wreszcie duchowość Ruchu Światło-Życie cechuje w szczególny sposób kolegialność i zorientowanie ku wspólnocie lokalnej Kościoła, głównie parafii. Diakonia jest zawsze realizowana w ramach małej wspólnoty – żywej komórki, widzianej jako znak Kościoła – a te małe wspólnoty diakonijne z kolei starają się realizować swoją służbę o ile możności w ramach i na rzecz wspólnoty lokalnej (parafii), przeżywanej również jako znak – sakrament Kościoła.
Odnowa parafii, według modelu inspirowanego przez eklezjologię Vaticanum II, jako „wspólnoty wspólnot”, widziana jest jako punkt docelowy Ruchu Światło-Życie.

Wymagania życia wewnętrznego i wspólnotowego DK

Wymagania życia wewnętrznego i wspólnotowego DK
Wymagania życia wewnętrznego i wspólnotowego DK
WYMAGANIA ŻYCIA WEWNĘTRZNEGO I WSPÓLNOTOWEGO DIAKONII RUCHU ŚWIATŁO – ŻYCIE
Przynależność do Diakonii Ruchu Światło-Życie powinna łączyć się z przyjęciem pewnych praktyk życia wewnętrznego, które służą umacnianiu i pogłębianiu oraz wyrażaniu rysów i postaw scharakteryzowanej powyżej duchowości.
1. Jednoczenie się z Maryją w jej oddaniu się Chrystusowi Słudze
Członkowie Diakonii praktykują codzienne oddanie się Niepokalanej, Matce Kościoła i Chrystusowi Słudze, o ile możności na początku dnia. Praktyka ta polega na chwili krótkiej, osobistej modlitwy, w której wyraża się gotowość zjednoczenia z Maryją w Jej oddaniu się w Duchu Świętym Chrystusowi Słudze, szczególnie w zadaniach danego dnia. Z tym łączy się prośba o namaszczenie Duchem Świętym dla należytego ich wykonania.
2. Namiot Spotkania
Członkowie Diakonii Ruchu Światło-Życie, zgodnie ze zwyczajem wyniesionym z oaz i formacji deuterokatechumenalnej, starają się codziennie zapewnić sobie czas i miejsce na odbycie Namiotu Spotkania (por. Wj 33,7-11), czyli chwili osobistej modlitwy, o ile możności połączonej z nawiedzeniem Najświętszego Sakramentu, w czasie której rozmawiają o wszystkich problemach swego życia i swojej diakonii z Chrystusem „twarzą w twarz, jak się rozmawia z przyjacielem” (Wj 33,11).
3. Liturgia Godzin
Jako wyraz swojego uczestnictwa w życiu Kościoła Oblubienicy Chrystusa, członkowie Diakonii starają się uczestniczyć w modlitwie liturgicznej Kościoła, która w myśl posoborowej odnowy liturgii ma się stać nie tylko modlitwą kapłanów, ale również laikatu, zwłaszcza pielęgnującego jakąś formę życia wspólnego. Liturgia godzin, szczególnie jutrznia i nieszpory, gdzie tylko jest to możliwe odprawiane we wspólnocie z innymi, powinna wejść w życie członków Diakonii Ruchu Światło-Życie.
4. Eucharystia
Członkowie Diakonii starają się jak najczęściej, również w dni powszednie, uczestniczyć w sposób pełny w Eucharystii, przeżywając w niej i umacniając swoją communio z Chrystusem i braćmi w jedności Ducha Świętego.
5. Słowo Boże słowem życia
Członkowie Diakonii Ruchu Światło-Życie starają się, o ile możności codziennie, pielęgnować kontakt z Pismem świętym jako słowem życia przez osobiste studium względnie czytanie, uczestnictwo w Eucharystii z homilią i rozważaniem, przez odmawianie godziny czytań z liturgii godzin, przez dzielenie się Ewangelią lub inną formę wspólnotowego czytania Biblii.
6. Pogłębianie wiedzy religijnej
Bardzo się poleca stałe pogłębianie wiedzy religijnej przez studium pism Ojców Kościoła i świętych, dokumentów magisterium Kościoła, materiałów Ruchu Światło – Życie, prasy i innej literatury religijnej. Poleca się udział w kursach pogłębienia wiedzy teologicznej i różnych studiach dostępnych dla świeckich.
7. Sakrament Pojednania
Dla należytego rozwoju życia wewnętrznego i radosnego przeżywania wolności Dzieci Bożych w Chrystusie, należy jak najczęściej korzystać w wierze z daru odpuszczenia grzechów, czy to przez praktykę żalu doskonałego, czy też przez przyjmowanie sakramentu pojednania.
8. Nowa kultura i nowy styl życia
Jako wyraz nowej kultury i nowego stylu życia proponowanego przez cały Ruch Światło – Życie, szczególnie wobec młodzieży, która w tym względzie szuka wzoru u swoich wychowawców i w całej Diakonii członkowie Diakonii Ruchu Światło-Życie podejmują zachowanie całkowitej abstynencji od alkoholu i tytoniu. Jest to również wyraz poczucia odpowiedzialności wobec braci zagrożonych nałogami oraz miłości sprawdzającej się w gotowości składania dobrowolnych ofiar.
9. Dobra materialne
Dysponując dobrami materialnymi w duchu ewangelicznego ubóstwa i troszcząc się o skromny i prosty styl życia, członkowie Diakonii Ruchu Światło-Życie chętnie dzielą się tym, co posiadają z potrzebującymi i posługują się tym do celów apostolskich, partycypując stosownie do swoich możliwości w potrzebach materialnych Ruchu Światło – Życie.
10. Oaza rekolekcyjna
Przyjmując z wdzięcznością wraz z całym Ruchem Światło – Życie tzw. oazę rekolekcyjną, jako specyficzny dla Ruchu charyzmat spotkania, członkowie Diakonii Ruchu Światło-Życie starają się przynajmniej raz w roku uczestniczyć w jakiejś oazie piętnastodniowej lub czterodniowej, bądź dla uzupełnienia własnej formacji, jeżeli chodzi o nowe typy oaz, bądź podejmując w oazach różnego rodzaju diakonię.
11. Charyzmat spotkania
Ponadto członkowie Diakonii pielęgnują charyzmat spotkania przez regularne uczestnictwo w dniach wspólnoty swojego rejonu oraz, od czasu do czasu, w oazach modlitwy.
12. Spotkania zespołu diakonii
Podstawową formą zaangażowania się członków Diakonii Ruchu Światło-Życie jest uczestnictwo w regularnych spotkaniach zespołu diakonii, w skład którego ktoś wchodzi. Na program tych spotkań składa się modlitwa, dzielenie się Słowem Bożym, element formacyjny według programu tzw. formacji permanentnej, sprawozdanie z zadań wykonanych w zakresie właściwej każdemu diakonii oraz ustalanie zadań. Regularne odbywanie tego rodzaju spotkań, gdzie w atmosferze modlitwy, w konfrontacji ze Słowem Bożym i kolegialnie podejmuje się odpowiedzialność za różne odcinki życia i działania Diakonii Ruchu Światło-Życie – jest podstawowym warunkiem i zarazem wyrazem żywotności Stowarzyszenia i jego wierności wobec Chrystusa i Jego Ducha.
Wymagania życia wewnętrznego i wspólnotowego są punktem odniesienia do pracy wewnętrznej, podejmowanej z pragnieniem coraz głębszej motywacji miłości Boga i bliźniego; mogą pomóc w osobistym rachunku sumienia, ale nie są przeznaczone do egzekwowania wobec innych. Dostrzegane niedomagania winny być powodem głębszej modlitwy za siebie i innych o dar życia według tych wskazań oraz prowadzić do pokornej, braterskiej pomocy „słabszemu”, w gotowości niesienia jego brzemion.
Wspólnota parafialna Kręgu Domowego Kościoła.
W naszej parafii Farnej mamy jeden krąg, a w nim pięć małżeństw. Za tę wspólnotę odpowiada jedno z należących do niego małżeństw, zwane parą animatorską. Jest ona odpowiedzialna za całą animację, za przebieg spotkań formacyjno-modlitewnych. Nad całością tej wspólnoty czuwa duszpasterz. Ruch Światło-Życie obejmuje ludzi różnego wieku i powołania. Małżeństwa gromadzą się w imię Chrystusa – dla Niego i z miłości do Niego, aby Go wspólnie odnajdywać i trwać przy Nim w swoim codziennym życiu. Krąg powinien być urzeczywistnieniem ideału życia wspólnoty chrześcijańskiej oraz stałym źródłem jego odnowy w poszczególnych małżeństwach.
Program formacyjny DK kształtowany jest w oparciu o materiały formacyjne Ruchu Światło-Życie i Equipes Notre-Dame, dokumenty Soboru Watykańskiego II i II Synodu Plenarnego oraz aktualne nauczanie Kościoła. Podstawowa praca formacyjna przebiega według podręczników: „Domowy Kościół. I rok pracy” i „Domowy Kościół. II rok pracy”, z których pierwszy wprowadza stopniowo poszczególne zobowiązania, drugi podaje dalszą formację pogłębiającą duchowość małżeńską. Okres ten trwa od dwóch do czterech lat, w zależności od rozwoju duchowego małżeństw kręgu. Po tym okresie realizowana jest dalsza formacja systematyczna poprzez ciągłe pogłębianie formacji podstawowej; dobór nowych tematów według materiałów proponowanych przez centralną diakonię DK oraz według własnego zapotrzebowania. Praca w kręgach jest pogłębiona poprzez rekolekcje w ciągu roku i w czasie wakacji. Rekolekcje 15-dniowe (tzw. oaza) I, II i III stopnia przeznaczone są dla małżonków wraz z dziećmi. Dla budowania jedności całego Ruchu rodziny DK uczestniczą w dniach wspólnoty Ruchu Światło-Życie.
Serdecznie zapraszamy kolejne rodziny do wspólnoty Domowego Kościoła. Mamy nadzieję, że dzięki comiesięcznym spotkaniom, możliwości skorzystania z rekolekcji wakacyjnych i śródrocznych możemy bardziej zbliżyć się do Boga i jednocześnie pogłębiać nasze więzi rodzinne i małżeńskie.

Przebieg spotkania:
1. Dzielenie się życiem (wydarzeniami, radościami, troskami itp.) podczas symbolicznego posiłku,
2. Modlitwa: dzielenie się Słowem Bożym, „dziesiątek” różańca
3. Formacja: dzielenie się w atmosferze modlitwy realizacją zobowiązań (modlitwa małżeńska, rodzinna, dialog małżeński, rozważanie Pisma Świętego, itp.), omówienie wybranego tematu.
Archiwum
Archiwum