navigation

Grupy parafialne

Grupy w naszej parafii

W naszej parafii są prowadzone następujące grupy parafialne:

 

Ksiądz proboszcz prał. Marek Cisek
  • Akcja Katolicka
  • assignment_indRada Duszpasterska

 

Ksiądz Wacław Zygarowicz
  • Honorowa Straż Najświętszego Serca Pana Jezusa
  • Caritas
  • Krąg Rodzin
  • Duszpasterstwo Harcerzy i Strzelców

 

Ksiądz Piotr Zawadzki
  • Katecheza parafialna przed Sakramentem Bierzmowania
  • Media: Strona internetowa
  • Media: Kwartalnik SIEWCA
  • Oaza Dzieci Bożych Ruchu Światło-Życie
  • Bractwo Szkaplerza Świętego

 

Ksiądz Grzegorz Socha
  • Katecheza przedmałżeńska – parafialna i dekanalna
  • Duszpasterstwo Pielgrzymkowe
  • Oaza młodzieżowa Ruchu Światło-Życie
  • SMAP – spotkania młodych archidiecezji przemyskiej

 

Ksiądz Dariusz Wojnar
  • Apostolskie Dzieło Pomocy dla Czyśćca
  • Dzieło Pomocy Powołaniom
  • Róże Żywego Różańca
  • Duszpasterstwo Nauczycieli

 

Ksiądz Kamil Gniwek
  • Duszpasterstwo ministrantów i lektorów
  • Przygotowanie do I Komunii św
  • Wieczory Uwielbienia

 

Siostra Agata
  • Przygotowanie do I Komunii św

 

Pani Dorota Klimczak
  • Szkolne Koło Misyjne w Szkole Podstawowej nr 2
  • Szkolne Koło Caritas w Szkole Podstawowej nr 2

 

Pani Elżbieta Dec
  • Szkolne Koło Caritas w Gimnazjum

Wskazania duszpastersko-katechetyczne dla bierzmowanych

Wskazania duszpastersko-katechetyczne dla bierzmowanych
Wskazania duszpastersko-katechetyczne dla bierzmowanych

Wskazania duszpastersko-katechetyczne dotyczące przygotowania do sakramentu bierzmowania
w parafii Leżajsk Fara – Rok Szkolny 2016/2017

Zatwierdzone przez Konferencję Episkopatu Polski w Łowiczu (21 czerwca 2001) Polskie Dyrektorium Katechetyczne (PDK) ustala, że „katecheza młodzieży gimnazjalnej wiąże się z (…) przygotowaniem do przyjęcia sakramentu bierzmowania (…), który winien być udzielany młodzieży uczęszczającej do klas trzecich gimnazjów” (107).
Czas przygotowania do sakramentu bierzmowania.

Przygotowanie do sakramentu bierzmowania powinno trwać trzy lata. Rozpoczyna się na początku klasy I gimnazjum i trwa aż do chwili przyjęcia Sakramentu w klasie III gimnazjum.
Miejsce przygotowania kandydatów do sakramentu bierzmowania.

Właściwym miejscem przygotowania młodzieży do sakramentu bierzmowania jest parafia zamieszkania kandydata. Do sakramentu bierzmowania dopuszcza proboszcz z parafii zamieszkania kandydata lub wyznaczony przez niego ksiądz. Czytaj dalej … „Wskazania duszpastersko-katechetyczne dla bierzmowanych”

ERM – Eucharystyczny Ruch Młodych

ERM - Eucharystyczny Ruch Młodych
ERM - Eucharystyczny Ruch Młodych

I. 1914 – Korzenie: Krucjata Eucharystyczna.

Na międzynarodowym Kongresie Eucharystycznym w Lourdes w 1914 r. stwierdzono potrzebę utworzenia dla dzieci organizacji o profilu eucharystycznym. Po orędziu papieża Benedykta XV, wzywającym dzieci całego świata do modlitwy o pokój, została założona Krucjata Eucharystyczna w 1916 r., jako organizacja dla dzieci w ramach Apostolstwa Modlitwy.

Pierwsze odziały powstały we Francji, a następnie Krucjata szybko rozszerzyła w się w innych krajach. W 1922 r. papież Benedykt XV dokonał oficjalnego zatwierdzenia Krucjaty. Następnie papież Pius XI zaraz po swojej koronacji w 1922 r. udzielił błogosławieństwa „rycerzom eucharystycznym” , których liczba dochodziła już do 900 tysięcy.

II. 1925 – pierwsze wspólnoty krucjaty w Polsce.

Na terenie Polski Krucjata została założona przez św. Urszulę Ledóchowską. Zetknęła się ona z Krucjatą we Francji i zapragnęła objąć jej działaniem dzieci w Polsce. Założyła pierwsze koło Krucjaty w Pniewach 1 stycznia 1925 r., a potem liczne inne na terenie całej Polski. Krucjata rozwijała się bardzo szybko i w 1939 r. osiągnęła liczbę około 200 tysięcy członków. Druga wojna światowa przerwała Polsce wspaniały rozwój Krucjaty. Po wojnie w latach 1945-49 r. w niektórych rejonach Polski powstały jeszcze Koła Krucjaty. Ostatni ogólnopolski zjazd diecezjalnych dyrektorów odbył się 1947 r. i wzięło w nim udział 37 kapłanów. Dalsze wydarzenia w Polsce uniemożliwiły prowadzenie Krucjaty jako oficjalnej organizacji dla dzieci.

III. 1960 – przekształcenie Krucjaty w Eucharystyczny Ruch Młodych.

We Francji od 1960 r. Krucjata Eucharystyczna zaczyna działać w nowym stylu, jako nowy ruch. Za radą papieża Jana XXIII przybrała ona nazwę: Eucharystyczny Ruch Młodych. Po latach kryzysowych Ruch ten odrodził się i od 1970 r. uniezależnił od Apostolstwa Modlitwy, działając w porozumieniu z odpowiednią Komisją w ramach Episkopatu Francji. Ruch ten rozszerzył się do Belgii, Włoch, Hiszpanii oraz do krajów Ameryki Łacińskiej: Meksyk, Brazylia, Kolumbia, Wenezuela, Paragwaj. Aktualnie ERM jest ruchem międzynarodowym i obejmuje 3 miliony młodych na całym świecie.

IV. ERM w Polsce (od 1985 r.)

W ramach przygotowań do II Kongresu Eucharystycznego w Polsce biskupi poznańscy zwrócili się do Zgromadzenia Sióstr Urszulanek Serca Jezusa Konającego z prośbą o pomoc w przywróceniu Krucjaty Eucharystycznej. Dzieło to podjęła początkowo s. Jadwiga Batogowska. Krucjata została redagowana najpierw w diecezjach poznańskiej i gorzowskiej, a następnie w innych diecezjach jako Eucharystyczny Ruch Młodych. W wielu parafiach powstały wspólnoty dzieci i młodzieży, które skupiają się wokół Jezusa Eucharystycznego.

 

Cele Eucharystycznego Ruchu Młodych:

  • Wdrażać dzieci do czynnego udziału we Mszy św. oraz innych form kultu Eucharystii;
  • Ukazać Jezusa Eucharystycznego jako Przyjaciela;
  • Rozbudzać w dziecku pragnienie modlitwy i nauczyć różnych ich form;
  • Uczyć dzieci systematycznej pracy nad sobą;
  • Rozwijać postawy eucharystyczne: współ-ofiarowania, postawę wobec słowa Bożego, postawę jedności i miłości oraz wdzięczności;
  • Pogłębiać więź dzieci z kościołem i przygotowywać do apostolstwa.

Czym jest Domowy Kościół ?

Czym jest Domowy Kościół ?
Czym jest Domowy Kościół ?
Domowy Kościół jest małżeńsko-rodzinną wspólnotą świeckich w Kościele działającą w ramach Ruchu Światło-Życie. Łączy on w sobie charyzmaty tego ruchu z charyzmatem międzynarodowego ruchu małżeństw katolickich Equipes Notre-Dame (END). Założycielem Domowego Kościoła był Sługa Boży ks. Franciszek Blachnicki. Odczytując znaki czasu, rozpoczął na polskiej ziemi dzieło Oaz Żywego Kościoła od organizowania rekolekcji oazowych dla ministrantów (1954), Krucjaty Wstrzemięźliwości (1957-1960), a w latach następnych wypracował cały system formacyjno-ewangelizacyjny, obejmujący dzieci, młodzież i dorosłych, a także rodziny (1973).

Cel i program Ruchu wyrażają najkrócej greckie słowa ΦΩΣ (światło) i ΖΩΗ (życie), wpisane w znak krzyża i formuła „Światło-Życie”, oznaczająca jedność światła danego od Boga i życia, czyli świadectwo chrześcijańskiego życia. Sprawcą tej jedności – jak wierzymy – jest Duch Święty. On sprawia, że światło rozumu, światło sumienia, światło słowa Bożego, światło Chrystusa jako wzoru osobowego i światło Kościoła w formowaniu dojrzałych chrześcijan rodzi nowego człowieka we wspólnocie Kościoła. Tak ukształtowany Ruch Żywego Kościoła został zawierzony Niepokalanej, Matce Kościoła 11 czerwca 1973 roku w Krościenku nad Dunajcem przez kardynała Karola Wojtyłę. Akt ten Ruch uznaje za swój akt konstytutywny, a Krościenko jest siedzibą Ruchu i siedzibą żeńskiej wspólnoty konsekrowanej Ruchu – Instytutu Niepokalanej Matki Kościoła. Należy wspomnieć, że w rozwoju Domowego Kościoła ściśle współpracowała z Założycielem s.  Jadwiga Skudro RSCJ. Krąg winno tworzyć kilka małżeństw (4-7) pragnących wzajemnie się wspomagać w dążeniu do budowania w swoich rodzinach „Domowego Kościoła”.


Wiara rodzi się ze słuchania.
W całej pracy formacyjnej w Ruchu przypominamy sobie, że jesteśmy ruchem ewangelizacyjnym, że naszą misją w Kościele jest głoszenie Jezusa Chrystusa jako Pana i Zbawiciela. Tematy roku – „Idźcie i głoście”, „Czyńcie uczniów”, „Czyńcie uczniów ze wszystkich narodów” – pomagały nam odkrywać odpowiedzialność za ewangelizację wewnątrz Ruchu, ale też pokazywały, że nie możemy się zamykać we własnym świecie – we wspólnocie, w kręgu, w diakonii. Naturą chrześcijaństwa i najważniejszym zadaniem, jakie Pan nam zostawił w momencie, gdy wracał do domu Ojca, jest podjęcie misji, dynamiczne bycie w ruchu! Nie tylko w Ruchu Światło-Życie – nie wolno nam spocząć, dopóki po Ziemi chodzi choć jeden człowiek, który nie poznał imienia Jezus i który nie uznał Go jako swego Pana i Zbawiciela. Jesteśmy już na tyle znaczną liczebnie rzeczywistością w życiu Kościoła, iż budzenie świadomości ewangelizacyjnej wymaga dłuższego czasu. Owocem poprzednich trzech lat jest rzeczywiście stopniowe budzenie się Ruchu do odkrywania Bożego przesłania i misji, która jest nam wszystkim powierzona. I oto przychodzi kolejny temat roku: „Słuchać Pana”. Słowo to jest pogłębieniem rzeczywistości, którą podejmujemy w ewangelizacji, w głoszeniu Słowa Bożego.
Musimy sobie nieustannie uświadamiać czy odkrywać, że bez owego wsłuchania się w Słowo Pana puste będą nasze mowy, nie będzie wartościowe nasze świadectwo, działania nie będą rodziły chwały Bożej. Dopiero człowiek, który staje przed obliczem Pana – jak biblijny prorok Samuel – ze słowami „Mów, Panie, bo sługa Twój słucha”, może realizować Boże dzieła. Ze wsłuchania się w Słowo Pana zrodził się wielki prorok, który prowadził Izraelitów i namaszczał wielkich królów narodu izraelskiego.
Usłyszane Słowo ma przemieniać nasze serca: jak zasiane ziarnko wzrosnąć i wydać stokrotny owoc, który przyczyni się do tego, że z obfitości serca przemówią nasze usta. Wtedy nasze słowa nie będą miały dźwięku rzężącego cymbału, ale będą napełnione głębią mocy Pana, wzywającego do proroctwa, do głoszenia Słowa, do świadectwa. Napełnieni Słowem Pana mamy stawać w miejscach, w których brak życia – podobnie jak prorok Ezechiel stawać nad doliną wyschłych kości i prorokować w Imię Pana, aby dolina napełniła się życiem.
Słowo Boże jest jakimś szczególnym darem naszego Ruchu, bo to właśnie Sługa Boży, ks. Franciszek Blachnicki, dosłownie włożył nam Biblię do ręki i powiedział: bierz, czytaj. Zasłużył się w historii naszego Kościoła troską o to, by jak najwięcej egzemplarzy Pisma Świętego w języku polskim trafiło do rąk ludzi. To sprawiło, że właściwie każdy oazowicz mógł Słowo Boże czytać. Wielu ludzi doświadczało w grupach oazowych, że nawet w młodym wieku człowiek może odkrywać moc Słowa Pana. Wielu z nas biblijny wymiar życia chrześcijańskiego, wyrażający się w nasłuchiwaniu Słowa Pana, właśnie w Ruchu odkrywało i odczytywało. To wielki charyzmat, który ksiądz Franciszek nazywał odnową biblijną, zapraszającą nas do przyjmowania Biblii jako Słowa Życia. Powinno ono zostać przyjęte umysłem, sercem i przemieniać nasze życie. Praktyka uczenia się Słowa Bożego jako słowa życia na oazach, była wielkim przesłaniem ks. Franciszka, by dosłownie to Słowo było obecne w naszym życiu, aby w trudnych momentach ciemności, wątpliwości przychodziło nam, jako odpowiedź na wszystko, co trudne w naszym życiu.
Można szukać Słowa Pana w prowadzeniu medytacji, w kontemplacji Słowa. W Ruchu realizujemy to poprzez praktykę Namiotu Spotkania, który jest czasem przyjacielskiego spotkania, ale przede wszystkim czasem stawania przed Panem i mówienia: „Mów, Panie, bo sługa Twój słucha”. W Słowo Boże wsłuchujemy się w Liturgii, która również jest szczególnym charyzmatem Ruchu. Kiedy jest sprawowana według wszystkich przepisanych norm, kiedy jest rzeczywiście świętowaniem, celebracją, staje się tym momentem, gdy dotykamy przychodzącego Pana, przemawiającego w Słowie i przychodzącego w znakach sakramentalnych. Wsłuchujemy się w głos Pana w znakach czasu, które w szczególny sposób były odczytywane przez naszego założyciela, ale także i dziś są szczególnym przesłaniem naszego Ruchu, że trzeba mieć wyczulenie na to, co Duch mówi w Kościele.
Rok, który przeżywamy, jest między innymi odpowiedzią na synod biskupów, który miał miejsce w październiku 2008 roku. Pasterze Kościoła mówili wtedy o miejscu i roli Słowa Bożego w życiu Kościoła. To wydarzenie stało się natchnieniem do tego, by została wydana książeczka, zbierająca różne homilie, teksty ojca Franciszka pod tytułem „Kto ma uszy do słuchania”. Powinna być ona pomocą w zgłębianiu hasła roku „Słuchać Pana”.
W tym roku mija trzydzieści lat od chwili, gdy Ruch Światło-Życie zagościł na Jasnej Górze. Do tego miejsca wiodła niezwykła droga: Krościenko, Niepokalanów, Kalwaria Zebrzydowska – aż do V Kongregacji w 1980 roku, od którego to momentu, właściwie po dziś dzień, Jasna Góra staje się szczególnym miejscem.

Parafialny oddział Akcji Katolickiej

Parafialny oddział Akcji Katolickiej
Parafialny oddział Akcji Katolickiej

W sierpniu 1995 r. ks. Krzysztof Szczygielski, Maria Karaś, Stanisław Brzuzan i Jan Piotrowski za aprobatą ks. prałata Józefa Wójcika poczynili pierwsze starania zmierzające do utworzenia Akcji Katolickiej przy Leżajskiej Farze. W listopadzie tegoż roku Jan Piotrowski i Salomea Sołek wzięli udział w trzydniowych rekolekcjach formacyjnych w Jarosławiu, dotyczących istotnych zagadnień związanych z działalnością Akcji Katolickiej. W tym samym roku duszpasterskim w Leżajsku odbył się dekanalny dzień skupienia. Poruszano wówczas zagadnienia dotyczące roli i miejsca Akcji Katolickiej w Kościele i w parafii. Owocem tego dnia było podpisanie trzydziestu deklaracji przystąpienia do Stowarzyszenia.
16 czerwca 1996 r. wybrano tymczasowy zarząd. Prezesem ustanowiono Jana Piotrowskiego, sekretarzem – Zofię Kwapień i Jerzego Pietruskiego, skarbnikiem – Leszka Sołka; zaś Stanisława Karcińskiego i Mariana Miłoboga wytypowano na uczestników szkolenia formacyjnego.
Rok 1996/1997 był czasem intensywnej pracy formacyjnej i gorliwej działalności członków tej grupy, która została zauważona i pozytywnie oceniona przez diecezjalnego asystenta Akcji Katolickiej, ks. prałata Józefa Niżnika.

Dekretem z dnia 6 grudnia 1997 r. J. E. Ks. Arcybiskup Józef Michalik, Metropolita Przemyski, powołał Parafialny Odział Akcji Katolickiej w parafii Leżajsk-Fara (POAK Fara) i mianował: ks. prof. dr hab. Władysława Głowę – parafialnym asystentem Akcji Katolickiej, Jana Piotrowskiego – prezesem, oraz członkami: Józefę Folusiewicz, Michała Folusiewicza, Jarosławę Gdula, Stanisława Karcińskiego, Marię Karaś, Helenę Kocieł, Zofię Kwapień, Euzebię Majewską, Irenę Majkut, Mariana Miłoboga, Eulalię Motor, Joannę Leniart, Władysławę Pietruską, Jerzego Pietruskiego, Jana Piotrowskiego, Leszka Sołka, Salomeę Sołek, Janinę Sajdyk, Marię Sarzyńską, Władysława Więcława.

26 czerwca 2005 r. nastąpiła w parafii farnej zmiana proboszcza. Na miejsce ks. prałata Władysława Głowy ks. Arcybiskup Józef Michalik zamianował ks. Ryszarda Królickiego. Odtąd asystentem kościelnym POAK w parafii Leżajsk Fara jest nowomianowany proboszcz.

Od 27 sierpnia 2011 roku asystentem POAK w Leżajsku jest ks. prał. Marek Cisek – proboszcz parafii.

Działalność POAK Leżajsk-Fara:

  • w każdy czwartek trzeci miesiąca systematycznie odbywają się spotkania formacyjne z udziałem księdza asystenta. Rozpoczynają się kwadransem ewangelicznym, a następnie w każdym roku duszpasterskim Stowarzyszenie kieruje się diecezjalnymi wytycznymi co do formacji Akcji Katolickiej;
  • w każdy pierwszy czwartek miesiąca POAK w ramach spotkania modlitewnego przewodniczy adoracji Najświętszego Sakramentu (godz. 19.00 – 20.00) prosząc o dobre powołania kapłańskie i zakonne oraz ofiarując modlitwę za kapłanów, szczególnie pracujących w parafii;
  • w każdy piątek po ostatniej Mszy św. rano (ok. godz. 8.00) POAK prowadzi Drogę Krzyżową adorując Najświętszy Sakrament;
  • w każdy wtorek od godz. 17.30 modlitwą różańcową otaczamy bieżące sprawy parafii;
  • w okresie Wielkiego Postu we współpracy z POAK Klasztoru organizujemy Drogę Krzyżową ulicami Leżajska;
  • w Święto Podwyższenia Krzyża Pańskiego (14 września) organizujemy Drogę Krzyżową ulicami tej części miasta, która należy do parafii farnej;
  • w Uroczystość Chrystusa Króla (Patronalne Święto Akcji Katolickiej) organizujemy Drogę Krzyżową, w intencji zmarłych parafian, na cmentarz w Leżajsku;
  • przygotowujemy ołtarz procesji Bożego Ciała w centrum miasta przy Miejskim Domu Kultury;
  • animujemy liturgię Mszy św. uroczystości parafialnych;
  • pomagamy księdzu proboszczowi w kolportażu prasy katolickiej;
  • współpracując z innymi grupami parafialnymi zbieramy ofiary do puszek, przeznaczone na cele charytatywne i misyjne;
  • organizujemy spotkania opłatkowe dla członków grup parafialnych i osób niezaangażowanych.

Bractwo Szkaplerza Świętego NMP z Góry Karmel

Bractwo Szkaplerza Świętego NMP z Góry Karmel
Bractwo Szkaplerza Świętego NMP z Góry Karmel

Do zawiązania wspólnoty naszego Bractwa przygotowywaliśmy się uczestnicząc w trzech katechezach o szkaplerzu karmelitańskim. Odbyły się one: 07.X.2003 r., 10.XI.2003 r. i 01.XII.2003 r. W tych spotkaniach formacyjnych brało udział bardzo wielu parafian, jednak tylko 52 osoby podjęły decyzję utworzenia wspólnoty Bractwa Szkaplerza Świętego Matki Bożej z Góry Karmel. Drugim bardzo ważnym dla nas elementem formacyjnym były i są procesje różańcowe w pierwsze soboty miesiąca, w czasie których podejmujemy modlitwę o nawrócenie grzeszników – szczególnie z naszej parafii oraz intencje wynagradzające Najświętszemu Sercu Jezusowemu przez Niepokalane Serce Maryi.

W Uroczystość Niepokalanego Poczęcia NMP – 08.XII.2003 r. – na niezapomnianym dotąd przez nas Nabożeństwie Maryjnym zawiązała się wspólnota Bractwa. Modlitwie przewodniczył wówczas ks. Andrzej Żmudzki. Od tego dnia posługę w Bractwie podjęli: ks. Jerzy Gałązka (katecheta i moderator, łącznik z Karmelem); Jan Nowak (zelator); Witold Krawczyk (wicezelator); Grażyna Padowska (wicezelator); Anna Bentkowska (wicezelator); Tomek Rydzak (zelator dzieci i młodzieży). Służyli oni Bractwu do Święta Niepokalanego Serca NMP.
04.VI.2005 r. Wówczas posługę podjęli nowi zelatorzy: Stanisław Murdzia (zelator Bractwa); Elżbieta Krawczyk (zelatorka kobiet); Józef Szklanny (zelator mężczyzn); Artur Sołek (ZSL; zelator młodzieży); Paweł Wrębiak (SP nr 2; zelator dzieci).

Bractwo powstało pod czujnym okiem ks. prałata Władysława Głowy, a następnie otoczył je kapłańską troską ks. dziekan Ryszard Królicki (do sierpnia 2011) następnie ksiądz dziekan prał. Marek Cisek- proboszcz Fary Leżajskiej.

Na przestrzeni lat opiekunami Wspólnoty Szkaplerza Świętego byli:

1. Ks. Jerzy Gałązka – od 8.12.2003 do 25.08.2006
2. Ks. Mariusz Pelc – od 09.2006 do 08.2010
3. Ks. Grzegorz Rucyk – od 09.2010 do 08. 2011
4. Ks. Piotr Baraniewicz – od 09.2011 do 1.05.2015
5. Ks. Wacław Zygarowicz – od 1.05 2015 do 09.2015

Obecnie opiekunem Wspólnoty Szkaplerza Świętego – ks. Piotr Zawadzki (od września 2015).

Obecnie (dane na dzień 4 września  2015r.) wspólnotę stanowi ok. 700 osób z naszej parafii. Wiele decyzji wstąpienia do Bractwa poprzedzonych jest długim przygotowaniem i przemyśleniem. W Bractwie mamy zarówno dzieci, młodzież jak i dorosłych, starszych, chorych. Czasem o szkaplerz święty proszą cierpiący i umierający. Dla wszystkich osób, które pragną podjąć wezwanie Matki Bożej z Karmelu, wspólnota nasza jest otwarta.

W parafii, za zgodą Karmelu, prowadzimy Kronikę Bractwa. Od maja 2011 roku prowadzi ją Pani Lucyna Kopeć.
Zelatorem BRACTWA Szkaplerza Świętego jest Barbara Więcław. 

  • w każde Święto Matki Bożej prowadzimy różaniec wynagradzający za grzechy świata i podejmujemy modlitwę za zatwardziałych grzeszników;
  • w pierwsze soboty miesiąca odprawiana jest Msza św. w intencji członków Bractwa oraz o wieczne zbawienie dla zmarłych, a po nabożeństwie prowadzimy procesję różańcową (od maja do października);
  • podejmujemy formację przez częstą spowiedź, komunię św. wynagradzającą (zwłaszcza w święta Matki Bożej), staramy się ofiarować Bogu przez ręce Maryi nasz post, wyrzeczenia, jałmużnę również w intencjach wynagradzających;
  • każdego 13 dnia miesiąca począwszy od maja do października uczestniczymy w procesjach różańcowych – Nabożeństwach Fatimskich ulicami naszego miasta;
  • organizujemy pielgrzymki do sanktuariów maryjnych (Przemyśl, Kalwaria Zebrzydowska, Kalwaria Pacławska, Czerna, Stara Wieś, Jodłówka, Tuligłowy, Hyżne, Borek Stary, Chmielnik i inne), nawiedzamy także Karmel (Przemyśl, Kraków, Czerna) oraz szczególne miejsce kultu Miłosierdzia Bożego (Łagiewniki);
  • w miesiącach od listopada do kwietnia spotykamy się raz w miesiącu na katechezie z cyklu „Żyć duchowością Karmelu w świecie”;
  • w każdy piątek prowadzimy Koronkę do Miłosierdzia Bożego i bolesną część różańca świętego (w czasie całodziennego wystawienia Najświętszego Sakramentu) o godz. 15.00;
  • od 7 do 15 lipca prowadzimy Uroczystą Nowennę do Matki Bożej z Góry Karmel, a w samą Uroczystość (16 lipca) ofiarujemy Mszę św. i modlimy się za grzeszników;
  • systematycznie prowadzimy katechezy na temat szkaplerza św. dla tych, którzy pragną przyjąć szkaplerz i wstąpić do Bractwa;
  • ufundowaliśmy dwie figury procesyjne: NMP Niepokalanie Poczętej oraz NMP z Fatimy – figury te noszone są w procesjach przez członków Bractwa;
  • ufundowaliśmy Sztandar Bractwa – w 1 rocznicę powstania Szkaplerza, który 8.12.2004 poświęcił ks. Prał. Władysław Głowa. Sztandar wykonała s. Ewa z Karmelu Częstochowskiego;
  • ufundowaliśmy kielich i patenę;
  • prowadzimy małe parafialne dzieła miłosierdzia.

LSO Ogólnie

LSO Ogólnie
LSO Ogólnie

„LSO” – Liturgiczna Służba Ołtarza

Króluj nam Chryste
Zawsze i wszędzie

„Ministrante” (z łaciny) znaczy „służyć”. Służba Bogu, Chrystusowi i Kościołowi wymaga od nas wielu wyrzeczeń, ale przede wszystkim głębokiej wiary. Szczególnym patronem Leżajskiej Liturgicznej Służby Ołtarza jest św. Dominik Savio, który daje nam przykład wzorowego posługiwania Bogu, a także miłości do Niego. „Posługujący” powinien być wzorem postępowania w codziennym życiu, gorliwego życia religijnego i godnego zachowania przy ołtarzu Pana. Jest to najstarsza grupa parafialna, która obecnie liczy około 40 członków. Dziesięciu z nich to Lektorzy, a trzydziestu to Ministranci. Opiekunem LSO jest ks. Kamil Gniwek. Zbiórki ministranckie ogłaszane są na bieżąco na tablicy ogłoszeń w zakrystii.

Przygotowanie do małżeństwa

Przygotowanie do małżeństwa
Przygotowanie do małżeństwa
Sakrament małżeństwa:

Narzeczeni pragnący zawrzeć małżeństwo powinni zgłosić się najpóźniej trzy miesiące przed planowanym terminem ślubu do Kancelarii Parafialnej w celu spisania tzw. protokołu przedmałżeńskiego.

Wymagane są następujące dokumenty:

aktualne świadectwo chrztu św.,
świadectwo ukończenia katechezy w zakresie szkoły podstawowej i średniej,
świadectwo bierzmowania,
zaświadczenie o ukończonym kursie przedmałżeńskim oraz naukach przedślubnych,
dowody osobiste
wydane w odpowiednim terminie zaświadczenie z USC do ślubu konkordatowego (dokument ważny trzy miesiące).
Jeżeli narzeczeni nie są naszymi parafianami, powinni otrzymać pisemną zgodę od swojego Księdza Proboszcza na zawarcie związku małżeńskiego w naszej parafii.

Katecheza przedmałżeńska (tzw. kurs przedmałżeński):

W naszej parafii odbywa się cyklicznie jesienią i wiosną, aby dać większą możliwość przygotowania się do sakramentu małżeństwa.
Przypominamy, że cały kurs obejmuje 10 katechez podczas, których omawiane są zagadnienia małżeńskie. Na takie katechezy powinni uczęszczać młodzi z parafii, którzy zamierzają w przyszłości zawrzeć związek małżeński (okres liceum, technikum, studenci).
Dokładnych informacji na ten temat można uzyskać w kancelarii parafialnej lub u księdza Grzegorza Sochy.

Nauki dla narzeczonych przed ślubem

Nauki dla narzeczonych przed ślubem rozpoczynają się w każdy drugi czwartek miesiąca Mszą św. o godz. 18.00, a później następuje spotkanie w Poradni Przedmałżeńskiej na plebanii.

Po dokładniejsze informacje na temat sakramentów wysyłamy do zakładki Kancelaria Parafialna.

Działalność Róż Żywego Różańca

Działalność Róż Żywego Różańca
Działalność Róż Żywego Różańca

W naszej parafii działa 25 Róż Żywego Różańca: 2 męskie i 23 żeńskie. Najstarsze Róże sięgają swoimi początkami 1940 roku. Obejmujemy naszą troską modlitewną bieżące sprawy Kościoła i jego intencje. Modlimy się również za Ojczyznę oraz polecamy Bogu indywidualne intencje, które docierają do nas od osób potrzebujących pomocy. Poszczególne Róże polecają w intencjach mszalnych zmarłych braci i sióstr z poszczególnych Róż oraz za żyjących członków, prosząc o Boże błogosławieństwo i opiekę Matki Bożej. W każdy piątek poszczególne Róże o wyznaczonych godzinach adorują Najświętszy Sakrament podczas całodniowej adoracji. Każdą I Niedziela miesiąca jest dniem zmiany tajemnic różańcowych podczas Mszy o godzinie 8.00 i 10.00. Członkowie Róż gromadzą się na comiesięcznych spotkaniach formacyjnych oraz uczestniczą w corocznych pielgrzymkach Róż Żywego Różańca Archidiecezji Przemyskiej.

Księża opiekunowie:

1. Ks. Marek Ryfa – 2007-2008
2. Ks. Radosław Maziarz – 2008-2009
3. Ks. Bogusław Kamiński – 2009-2011
4. Ks. Krzysztof Pomykała – 2011-2012
5. Ks. Damian Długosz – 2012-2014
6. Ks. Grzegorz Socha – 2014-2015
7. Ks. Dariusz Wojnar – od 2015

O Ruchu

O Ruchu
O Ruchu

Ruch Światło-Życie jest jednym z ruchów odnowy Kościoła według nauczania Soboru Watykańskiego II. Gromadzi ludzi różnego wieku i powołania: młodzież, dzieci, dorosłych, jak również kapłanów, zakonników, zakonnice, członków instytutów świeckich oraz rodziny w gałęzi rodzinnej, jaką jest Domowy Kościół. Poprzez odpowiednią dla każdej z tych grup formację Ruch Światło-Życie wychowuje dojrzałych chrześcijan i służy odnowie Kościoła przez przekształcanie parafii we wspólnoty wspólnot.

Znakiem Ruchu Światło-Życie jest starochrześcijański symbol fos-zoe (gr. słowa światło i życie splecione literą omega, tworzące krzyż).

Duchowość Ruchu Światło-Życie została wyrażona w „Drogowskazach Nowego Człowieka”. Małżonkowie żyjąc treścią „Drogowskazów” realizują je w „Zobowiązaniach Domowego Kościoła”.

Cel Ruchu Światło-Życie jest osiągany poprzez realizację programu formacyjnego. Każdy uczestnik Ruchu po ewangelizacji, prowadzącej do przyjęcia Jezusa Chrystusa jako swego Pana i Zbawiciela, uczestniczy w formacji w grupie uczniów Jezusa (deuterokatechumenat) a następnie we wspólnocie diakonijnej, podejmując konkretną służbę (diakonię) w Kościele i świecie. Ewangelizacja – katechumenat – diakonia, to trzy etapy drogi formacyjnej Ruchu Światło-Życie na wszystkich poziomach formacji.

Podstawowe metody realizacji programu formacyjnego to: metoda „światło-życie”, przenikająca wszystkie elementy programu formacyjnego, oaza rekolekcyjna i mała grupa formacyjna.

Specyfiką metody Ruchu Światło-Życie jest realizacja zasady „życie z życia” i zasady organicznego wzrostu.

Struktura ruchu jest zgodna ze strukturą Kościoła. Małe grupy do których należą uczestnicy Ruchu, zasadniczo tworzą jego wspólnotę w parafii. Wspólnoty Ruchu utrzymują ze sobą łączność spotykając się na Dniach Wspólnoty.

Odpowiedzialność za całość Ruchu sprawuje Moderator Generalny Ruchu Światło-Życie. Na szczeblu kraju, diecezji i parafii odpowiedzialność pełnią moderatorzy krajowi, diecezjalni i parafialni. Każdy moderator pełni swą posługą wraz z zespołem diakonii. Diakonię moderacji mogą pełnić zarówno osoby świeckie, jak i duchowne.

Kapłani w Ruchu spełniają rolę moderatorów, a nie należący do niego – opiekunów. Spoczywa na nich odpowiedzialność za duchową formacją uczestników Ruchu i eklezjalność wspólnot.

Początki historii Ruchu sięgają pierwszej oazy, która odbyła się w r. 1954 Ruch Światło-Życie rozwinął się z oaz – rekolekcji zamkniętych prowadzonych metodą przeżyciową.. Przed rokiem 1976 Ruch był znany pod nazwą „Ruch oazowy”, „Ruch Żywego Kościoła”. Twórcą oazy, założycielem Ruchu i pierwszym moderatorem krajowym był ks. Franciszek Blachnicki (24 III 1921 – 27 II 1987). Ruch Światło-Życie powstał i rozwija się w Polsce a w ostatnich kilkunastu latach rozszerza się również poza jej granicami: na Słowacji, w Czechach, w Niemczech, na Białorusi, Łotwie.

O Straży Honorowej NSPJ

O Straży Honorowej NSPJ
O Straży Honorowej NSPJ

W naszej Leżajskiej Farze od kilkunastu lat istnieje grupa Straż Honorowa NSPJ, która swoje spotkania ma w każdy pierwszy wtorek miesiąca.
Obecnie (na dzień 16.09.2015) członkami Straży Honorowej NSPJ jest 76 osób z naszej parafii.
Naszymi opiekunami byli:
1. Ks. Zbigniew Bucior
2. Ks. Grzegorz Kowalczyk – od 2004 roku
3. Ks. Mariusz Pelc – od 2007 do 2010 roku
4. Ks. Paweł Polasz – od 2010 do 2013 roku
5. Ks. Jacek Łuc – od 2013 do 2014 roku
6. Ks. Wacław Zygarowicz – od 2014 roku

Główną inspiratorką założenia Straży Honorowej NSPJ była skromna zakonnica, urodzona w Besancon we Francji w 1825r. – Konstancja Bernard z Klasztoru Nawiedzenia Najśw. Marii Panny (Sióstr Wizytek). Na obłóczynach otrzymała imię siostry Marii Od Najświętszego Serca Pana Jezusa. Siostra Maria była wzorową Wizytką i pragnęła rozwijać nabożeństwo do Najśw. Serca Pana Jezusa. 13 marca 1863r. zaproponowała najpierw Siostrom Wizytkom a potem innym zgromadzeniom zakonnym a także wszystkim wiernym aby zapisywali się do stowarzyszenia, które 9 marca 1864r. zostało Bractwem a 26 listopada 1878r. Arcybractwem Straży Honorowej Najświętszego Serca Pana Jezusa. Siostra Maria od Najświętszego Serca Pana Jezusa ze swojego osobistego nabożeństwa do Najświętszego Serca Pana Jezusa zaczerpnęła myśl, aby każdy członek codziennie odprawiał jedną godzinę straży. W czasie tej godziny nic nie zmienia w swoich zwykłych obowiązkach ale łączy się myślą z ofiarą, jaką Pan Jezus składał na krzyżu dla zbawienia świata. Wybrana godzina czuwania będzie zapisana na tzw. „zegarze” i w ten sposób stworzy się wieniec czcicieli z całego świata czuwających przy Panu Jezusie na wzór Najświętszej Marii Panny, Świętej Marii Magdaleny i Świętego Jana, którzy czuwali u stóp krzyża, kiedy to z przebitego serca Pana Jezusa wypłynęła krew i woda – symbol łask wysłużonych Jego ofiarą. Straż Honorowa rozwijała się bardzo szybko po całym świecie chociaż nie brakowało założycielce trudności, łez i wyrzeczeń podobnie jak inne dzieła powstałe za natchnieniem Bożym. W rok po założeniu Straż Honorowa uzyskała aprobatę Papieża Piusa IX – który nazwał się pierwszym członkiem Straży Honorowej a także aprobatę 30 biskupów Francji i innych krajów. W Polsce Bractwo Straży Honorowej zostało kanonicznie założone przez biskupa Antoniego Gałeckiego przy Kościele Sióstr Wizytek w Krakowie w 1869r., podniesione do Arcybractwa przez nuncjusza Achillesa Rattiego w 1919r. Prawie w tym samym czasie Kościół udzielił jakby nowej aprobaty dla kultu najświętszego Serca Pana Jezusa beatyfikując w 1864r. Małgorzatę Marię Alacoque – powiernicę Bożego Serca. Siostra Maria od Najświętszego Serca w swojej prostocie w pełni była uległa Duchowi Świętemu i to było podwaliną Straży Honorowej. Pragnęła przedstawić kult Najświętszego Serca Pana Jezusa w sposób bardziej przystosowany do mentalności współczesnego człowieka. Czerpała natchnienie ze wskazówek św. Franciszka Salezego – prekursora nabożeństwa do Najświętszego Serca.

Godzina Straży – godzina wybrana, uprzywilejowana – to wspaniałe odkrycie Siostry Marii. Nie polega ona na spędzaniu godziny adoracji przed Najświętszym Sakramentem lecz na wykorzystaniu wybranej godziny w ciągu dnia – bez zmiany zwykłych zajęć do uświadomienia sobie obecności Bożej.

W tej wybranej godzinie członek Straży wszystko co czyni i wszystko czym jest poświęca na uwielbienie i wynagrodzenie Najś. Sercu Jezusowemu. Siostra Maria założone przez siebie Stowarzyszenie oddała pod patronat „Pierwszej Straży Honorowej” – św. Marii, Magdalenie, św. Janowi stojącym przy krzyżu obok Najświętszej Marii Panny – stąd nazwa „Straż Honorowa” i była „duszą” Arcybractwa przez 40 lat.

Z okazji 100-lecia założenia Straży Honorowej we Francji wprowadzono drugą jej nazwę „Godzina Straży”.

W 1968r. poczyniono starania w Stolicy Świętej uzyskania zatwierdzenia statutów Straży w duchu Soboru Watykańskiego II o zaproponowano nową nazwę „Godzina Obecności przy Sercu Jezusa” z zachowaniem 3 istotnych elementów Arcybractwa:

  • Kultu oddawanego Sercu Pana Jezusa
  • Kierunku wynagradzającego i eucharystycznego
  • Uświęcenia obowiązków stanu

Ta zmiana uzyskała aprobatę Rady Papieskiej ds. Laikatu. 4 maja 1973r. wpłynęła prośba do Papieża Pawła VI o definitywne zatwierdzenie Stowarzyszenia.

W przekonaniu, że Stowarzyszenie przynosi wielkie bogactwo duchowe tak członkom jak i całemu Kościołowi przez nabożeństwo do Najświętszego Serca Pana Jezusa oraz powołując się na uprawnienia udzielone przez Papieża Pawła VI.

10 grudnia 1976R., zaaprobowano Stowarzyszenie „Godzina Obecności przy Sercu Pana Jezusa oraz jego statuty.”

Kto może być członkiem Stowarzyszenia Godziny Obecności przy Sercu Jezusa?

  • każdy, kto oddaje cześć Najświętszemu Sercu przez całkowite poświęcenie samego siebie i wszystkiego co posiada swemu Stwórcy i Zbawcy.
  • poświęca się miłości Boskiego Odkupiciela i w każdej godzinie uświadamia sobie miłość Boga.
  • poczuwa się do obowiązku wynagradzania Najświętszemu Sercu, które zostało zranione przez nasze grzechy.
  • swoje osobiste życie wiary, życie apostolskie oraz wykonywanie pracy przepoi miłością, którą odpłacamy Jezusowi za Jego miłość.
  • jest otwarty na innych ludzi niosąc im pomoc i wsparcie.

Aby ten cel osiągnąć należy:

  • wybrać sobie jedną godzinę w ciągu dnia w czasie której pamięta się w sposób szczególny o Jezusie obecnym w tabernakulum ofiarując Mu zajęcia tej godziny bez żadnych zmian.
  • może wybrać dodatkową Godzinę Obecności w intencji np. jakiejś duszy, społeczności w duchu wynagrodzenia
  • uczestniczyć (w miarę możliwości) we Mszy św. i Komunii św. oraz odwiedzać Najświętszy Sakrament.
  • możliwie jak najczęściej uczestniczyć we Mszy św. i nabożeństwach pierwszo piątkowych.
  • regularnie odprawiać obraną Godzinę Obecności (nic nie obowiązuje pod grzechem).

Kult Najświętszego Serca Pana Jezusa powinien prowadzić Członków Godziny Obecności przez modlitwę i czyn apostolski do pracy nad sobą dla przemiany siebie i innych w lud Boży.

Członkowie wezwani są również do większej miłości bliźniego.

Zachęcamy do zainteresowania się tą wspólnotą wszystkich którzy pragną oddawać cześć Najświętszemu Sercu.